Przyjmując z pokorą słowa krytyki, że na blogu nic się nie dzieje donoszę iż jest to stan przejściowy. Życie biegnie swoim torem, doba nie jest rozciągliwa, zaś hobby siłą rzeczy przegrywa z codziennymi obowiązkami. Niemniej dziś chciałbym otworzyć nowy rozdział bloga. Na początek kilka słów na temat dostępnej (mniej lub bardziej) literatury dotyczącej apisto.

Oto, co m.in. można znaleźć na rynku („Choroby ryb akwariowych” J. Antychowicza uważam za publikację na tyle pożyteczną, że przy okazji także została zamieszczona na zdjęciu).

Książki o apisto (i nie tylko)

Należy zacząć od pozycji obowiązkowej, czy też kultowej prawie dla wszystkich entuzjastów małych pielęgniczek.

Mergus Cichlid Atlas

Mergus Cichlid Atlas (na zdjęciu powyżej cz.2) dr Uwe Romera to najbardziej szczegółowe opracowanie dotycząca małych pielęgnic z SA. Oprócz apisto zawiera również opisy Dicrossus, Nanacara, Crenicichla, Teleocichla, Taeniacara, Laethacara i in. Choć obie części mają olbrzymią ilość zdjęć i opisów zachowań, to zdaniem niektórych największa ich wartość opiera się głównie o (często rozbudowane) opisy biotopów i to zarówno przy opisach poszczególnych gatunków jak i części ogólnej. Oczywiście książki opisują też wymagania życiowe, rozmnażanie i dymorfizm płciowy. Pozwalając na identyfikację gatunkową (szczególnie samic i młodych osobników).

Nie są to jednakże pozycje pozbawione wad. Mergus Cichlid Atlas cz. 1 (potocznie przytaczana jako „CA1″ ) odnosi się do stanu wiedzy na 1999 rok i to zarówno jeżeli chodzi o wydanie niemieckie, jak i jego angielska wersję, która mimo iż ukazała się 2 lata później nie jest zaktualizowana. Książka zawiera 1400 kolorowych fotografii i 400 rysunków i map. Do chwili jej wydania nie było tak kompletnej pracy opisującej gatunek apistogramma. Niemniej należy pamiętać, że CA1 jest wyrazem wielu lat badań autora.

Chyba najbardziej jaskrawe błędy zawarte w CA 1 to Apistogramma sp. Eartheater, błędnie opisana przez Uwe Romera jako A. pulchra. A.Earheater należy do grupy pertensis a „oryginalna” pulchra do agassizi. Podobnie sprawa ma się z Apistogramma sp. Nanay, która wg wielu innych jest błędnie nazwana, bowiem powinna to być Apistogramma sp. Parrot.

Mergus Cichlid Atlas cz. 2

Mergus Cichlid Atlas cz. 2 (CA2) jest uzupełnieniem cz. 1 (jak podaje wewnętrzna strona okładki, jest suplementem), index podaje w niej także numery stron, na których zawarte są informacje w CA1. Ilość map i zdjęć jest także przeogromna (1280 kolorowych zdjęć, 125 map, 400 rysunków, diagramów i tabel), choć podobno nie są one tak perfekcyjne jak w CA1 (nie mogę tego osobiście porównać). Prezentowane mapy nie dają też możliwości dokładniejszej lokalizacji występowania opisanych gatunków. Autor przyjął też alfabetyczny sposób ich prezentowania , a nie wg. tzw A-numerów. Istotną nowością w stosunku do CA1 jest natomiast zamieszczenie w CA2 nowej metody identyfikacji gatunków (nowy klucz), niestety niezbyt czytelna kolorystyka (kolory nie różnią się od innych na tej samej mapce) utrudnia identyfikację zgodnie z instrukcją. W książce zamieszczono obszerne informacje o ewolucji i biogeografii, ekologii, hodowli i rozmnażaniu, a także opisy sposobów rozpoznawanie przynależności gatunkowej samiczek i młodych.

Bardzo ciekawy w CA2 jest rozdział 6. „Phylogenetic relationships and biogeoraphy of the genus Apistogramma” pozwalający czytelnikowi na pogłębienie, czy usystematyzowanie wiedzy o rodzaju apistogramma ( s. 205 i nast.).

W CA2 nie ustrzeżono się też od błędów w identyfikacji ryb (nie są dostrzeżone przez mnie, podaję to za forum apisto.pl) np.:
- jako A. sp. Nanay jest określana A. sp Papagei, a dodatkowo jest wydzielona A. sp. Melgar, którą U.Romer określa „prawdziwą” Nanay. Jednakże Papagei nie występuje w Rio Nanay lecz w Rio Ampiyacu i jest to pomyłka autora, który teraz nie chce tego poprawić;
- Apistogramma mendezi „Santa Isabel” jest określana jako Apistogramma sp. „Fork-Band”;
- Apistogramma sp. „Brustband” i Apistogramma sp. „Mouthbrooder” (teraz Apistogramma barlowi)- Brustband ma być „niby” osobnym gatunkiem niż Barlowi, ze względu na to, że nie inkubuje ikry w pysku. Jednakże jest to tylko cecha behawioralna wynikająca z użytego w akwarium podłoża;
- Apistogramma sp. „Breitbinden” jest nazwana jako Apistogramma sp. „Tail-spot”.

Książki o apisto (i nie tylko)- porównanie zawartości

Niestety, w chwili obecnej zarówno CA1, jak i CA2 nie są dostępne na polskim rynku. Książki można jednak znaleźć czasem na portalach aukcyjnych.

W kolejnych wpisach, ciąg dalszy opisu dostępnych publikacji.

Po dłuższej przerwie wracam do spraw interesujących apistomaniaków. Na początek informacja o konkursie na akwarium biotopowe. Konkurs organizowany jest przez administratorów Łódzkiego Forum Akwarystycznego. Można w nim wygrać głównie substraty do aranżacji akwarium. Jak czytamy w regulaminie, uczestnik konkursu jest zobowiązany do próby odtworzenia naturalnego biotopu lub ekosystemu w swoim akwarium, nie jest to więc wygórowany warunek. Więcej szczegółów o konkursie można znaleźć na stronie Łódzkiego Forum Akwarystycznego.

Tom Christoffersen na swojej stronie apisto.sites.np umieścił niedawno opis z wyprawy w okolice Rio Mazan, Rio Napo etc. Zainteresowanych biotopem tych wód odsyłam do strony http://apisto.sites.no/page.aspx?PageId=65 (część  I) http://apisto.sites.no/page.aspx?PageID=66 (część II). Warto zwrócić uwagę na zmierzone parametry wody oraz fantastyczne ubarwienie ryb, które udało im się złapać podczas tej wyprawy.

Wszystkim zainteresowanym apisto nie trzeba polecać zasobów Aquanet.TV.  Natomiast tym, co jeszcze się z tym przedsięwzieciem nie zetknęli, polecam gorąco film przedstawiający apisto w ich środowisku naturalnym -  Rio Tapajos. Miłośnikom skalarów (i nie tylko) można polecić natomiast ten film.

Jeszcze jedno, podpowiadam że na filmie widać : D. Maculatus, A. Arua, A. Agassizii (różne formy barwne), T. Candidi.

Postaci Heiko pasjonatom (zwłaszcza Dyskowców) raczej nie trzeba przedstawiać. Prezentuje on na swojej stronie własną wizję naturalnego biotopu w akwarium. Jeżeli brakuje Wam inspiracji, to proszę spojrzeć tu. Znajdziecie tam zdjęcia akwarium biotopowego rzeki Rio Minerua, Amazonia oraz Araca.

Zakładamy zbiorniki i staramy się stworzyć dla naszych podopiecznych jak najlepsze warunki ale…jak to wygląda w naturze? Aby zobaczyć to środowisko na własne oczy trzeba być dość zasobnym, podróż do Brazylii, Peru czy Wenezueli kosztuje niemało. Dobrze, że w sieci można znaleźć zarówno zdjęcia podwodne apisto w środowisku naturalnym, jak też filmy. Oto przykład takiej strony ze zdjęciami m.in. a.guttata, a.hongsloi czy a. iniridae.

Natomiast tutaj znajdują się podwodne zdjęcia wykonane w Mato Grosso do Sul, jednym z regionów Brazylii, ojczyzny popularnych a.borelli.

Jeśli ktoś szuka zestawienia w miarę aktualnych a-numerów apistogramma, to całkiem pełną listę można znaleźć na tej stronie. Obok nazw gatunkowych można tam także znaleźć miejsce występowania (najczęściej jest to nazwa rzeki, obszar i państwo). Lista została sporządzona wg układu:

Species Name; A-No.; Other Names ;  Species-group; Species-complex/assemblage; Distribution
A. acrensis; 63 ; A. sp. Rio Branco; A. sp. Rio Acre; regani; regani? Rio Acre (near Rio Branco, Brazil).

Muszę uzupełnić ten wpis o informację, że na tej samej stronie (Martin and TomC) można znaleźć wiele innych informacji o apisto oraz zdjęcia, proszę zobaczyć na tą listę.

Zapraszam do oglądania mini galerii zdjęć moich podopiecznych. Z biegiem czasu pojemność galerii będzie wzrastać. Nazwa pliku oznacza: gatunek_samca(m), samicę(f) lub narybek (n).

Miało być o apisto… no niestety, na razie nie będzie. Za to chcę się podzielić wynikami poszukiwań dotyczących kirysków. Poszukiwałem w internecie informacji na temat ich rozmnażania i optymalnych warunków hodowli, bowiem są to rybki często polecane jako uzupełnienie obsady i często spotykane w akwariach z apisto wraz z np. otocinklus affinis (potocznie zwanym otoskiem).

Gdyby ktoś szukał informacji na temat tej rybki, to warto odwiedzić stronę kiryski. republika.pl, a także archiwum dostępne pod adresem akwa-mania.mud.pl czyli tu oraz tu.

Jak tylko zdobędę jaieś własne doświadczenia w rozmnażaniu, to nie omieszkam się nimi podzielić.

Dziś udało mi się zrobić kilka rzeczy: nareszcie blog działa po wpisaniu www.apistomaniak.pl, aby to zrobić koniecznym było podłubanie w settings; wyszukałem też prostszą i chyba ładniejszą skórkę, a co chyba najważniejsze, dodałem znak rozpoznawczy – zdjęcie apistogramma hongsloi (mojego autorstwa) w nagłówku bloga. Dłubanie przy konfiguracji pewnie jeszcze potrwa ale zacząć pisać i zamieszczać zdjęcia już można.