Oto, co m.in. można znaleźć na rynku („Choroby ryb akwariowych” J. Antychowicza uważam za publikację na tyle pożyteczną, że przy okazji także została zamieszczona na zdjęciu).

Książki o apisto (i nie tylko)

Należy zacząć od pozycji obowiązkowej, czy też kultowej prawie dla wszystkich entuzjastów małych pielęgniczek.

Mergus Cichlid Atlas

Mergus Cichlid Atlas (na zdjęciu powyżej cz.2) dr Uwe Romera to najbardziej szczegółowe opracowanie dotycząca małych pielęgnic z SA. Oprócz apisto zawiera również opisy Dicrossus, Nanacara, Crenicichla, Teleocichla, Taeniacara, Laethacara i in. Choć obie części mają olbrzymią ilość zdjęć i opisów zachowań, to zdaniem niektórych największa ich wartość opiera się głównie o (często rozbudowane) opisy biotopów i to zarówno przy opisach poszczególnych gatunków jak i części ogólnej. Oczywiście książki opisują też wymagania życiowe, rozmnażanie i dymorfizm płciowy. Pozwalając na identyfikację gatunkową (szczególnie samic i młodych osobników).

Nie są to jednakże pozycje pozbawione wad. Mergus Cichlid Atlas cz. 1 (potocznie przytaczana jako „CA1″ ) odnosi się do stanu wiedzy na 1999 rok i to zarówno jeżeli chodzi o wydanie niemieckie, jak i jego angielska wersję, która mimo iż ukazała się 2 lata później nie jest zaktualizowana. Książka zawiera 1400 kolorowych fotografii i 400 rysunków i map. Do chwili jej wydania nie było tak kompletnej pracy opisującej gatunek apistogramma. Niemniej należy pamiętać, że CA1 jest wyrazem wielu lat badań autora.

Chyba najbardziej jaskrawe błędy zawarte w CA 1 to Apistogramma sp. Eartheater, błędnie opisana przez Uwe Romera jako A. pulchra. A.Earheater należy do grupy pertensis a „oryginalna” pulchra do agassizi. Podobnie sprawa ma się z Apistogramma sp. Nanay, która wg wielu innych jest błędnie nazwana, bowiem powinna to być Apistogramma sp. Parrot.

Mergus Cichlid Atlas cz. 2

Mergus Cichlid Atlas cz. 2 (CA2) jest uzupełnieniem cz. 1 (jak podaje wewnętrzna strona okładki, jest suplementem), index podaje w niej także numery stron, na których zawarte są informacje w CA1. Ilość map i zdjęć jest także przeogromna (1280 kolorowych zdjęć, 125 map, 400 rysunków, diagramów i tabel), choć podobno nie są one tak perfekcyjne jak w CA1 (nie mogę tego osobiście porównać). Prezentowane mapy nie dają też możliwości dokładniejszej lokalizacji występowania opisanych gatunków. Autor przyjął też alfabetyczny sposób ich prezentowania , a nie wg. tzw A-numerów. Istotną nowością w stosunku do CA1 jest natomiast zamieszczenie w CA2 nowej metody identyfikacji gatunków (nowy klucz), niestety niezbyt czytelna kolorystyka (kolory nie różnią się od innych na tej samej mapce) utrudnia identyfikację zgodnie z instrukcją. W książce zamieszczono obszerne informacje o ewolucji i biogeografii, ekologii, hodowli i rozmnażaniu, a także opisy sposobów rozpoznawanie przynależności gatunkowej samiczek i młodych.

Bardzo ciekawy w CA2 jest rozdział 6. „Phylogenetic relationships and biogeoraphy of the genus Apistogramma” pozwalający czytelnikowi na pogłębienie, czy usystematyzowanie wiedzy o rodzaju apistogramma ( s. 205 i nast.).

W CA2 nie ustrzeżono się też od błędów w identyfikacji ryb (nie są dostrzeżone przez mnie, podaję to za forum apisto.pl) np.:
- jako A. sp. Nanay jest określana A. sp Papagei, a dodatkowo jest wydzielona A. sp. Melgar, którą U.Romer określa „prawdziwą” Nanay. Jednakże Papagei nie występuje w Rio Nanay lecz w Rio Ampiyacu i jest to pomyłka autora, który teraz nie chce tego poprawić;
- Apistogramma mendezi „Santa Isabel” jest określana jako Apistogramma sp. „Fork-Band”;
- Apistogramma sp. „Brustband” i Apistogramma sp. „Mouthbrooder” (teraz Apistogramma barlowi)- Brustband ma być „niby” osobnym gatunkiem niż Barlowi, ze względu na to, że nie inkubuje ikry w pysku. Jednakże jest to tylko cecha behawioralna wynikająca z użytego w akwarium podłoża;
- Apistogramma sp. „Breitbinden” jest nazwana jako Apistogramma sp. „Tail-spot”.

Książki o apisto (i nie tylko)- porównanie zawartości

Niestety, w chwili obecnej zarówno CA1, jak i CA2 nie są dostępne na polskim rynku. Książki można jednak znaleźć czasem na portalach aukcyjnych.

W kolejnych wpisach, ciąg dalszy opisu dostępnych publikacji.

Jeszcze jedno, podpowiadam że na filmie widać : D. Maculatus, A. Arua, A. Agassizii (różne formy barwne), T. Candidi.

Natomiast tutaj znajdują się podwodne zdjęcia wykonane w Mato Grosso do Sul, jednym z regionów Brazylii, ojczyzny popularnych a.borelli.

Species Name; A-No.; Other Names ;  Species-group; Species-complex/assemblage; Distribution
A. acrensis; 63 ; A. sp. Rio Branco; A. sp. Rio Acre; regani; regani? Rio Acre (near Rio Branco, Brazil).

Muszę uzupełnić ten wpis o informację, że na tej samej stronie (Martin and TomC) można znaleźć wiele innych informacji o apisto oraz zdjęcia, proszę zobaczyć na tą listę.

Gdyby ktoś szukał informacji na temat tej rybki, to warto odwiedzić stronę kiryski. republika.pl, a także archiwum dostępne pod adresem akwa-mania.mud.pl czyli tu oraz tu.

Jak tylko zdobędę jaieś własne doświadczenia w rozmnażaniu, to nie omieszkam się nimi podzielić.