Przyjmując z pokorą słowa krytyki, że na blogu nic się nie dzieje donoszę iż jest to stan przejściowy. Życie biegnie swoim torem, doba nie jest rozciągliwa, zaś hobby siłą rzeczy przegrywa z codziennymi obowiązkami. Niemniej dziś chciałbym otworzyć nowy rozdział bloga. Na początek kilka słów na temat dostępnej (mniej lub bardziej) literatury dotyczącej apisto.

Oto, co m.in. można znaleźć na rynku („Choroby ryb akwariowych” J. Antychowicza uważam za publikację na tyle pożyteczną, że przy okazji także została zamieszczona na zdjęciu).

Książki o apisto (i nie tylko)

Należy zacząć od pozycji obowiązkowej, czy też kultowej prawie dla wszystkich entuzjastów małych pielęgniczek.

Mergus Cichlid Atlas

Mergus Cichlid Atlas (na zdjęciu powyżej cz.2) dr Uwe Romera to najbardziej szczegółowe opracowanie dotycząca małych pielęgnic z SA. Oprócz apisto zawiera również opisy Dicrossus, Nanacara, Crenicichla, Teleocichla, Taeniacara, Laethacara i in. Choć obie części mają olbrzymią ilość zdjęć i opisów zachowań, to zdaniem niektórych największa ich wartość opiera się głównie o (często rozbudowane) opisy biotopów i to zarówno przy opisach poszczególnych gatunków jak i części ogólnej. Oczywiście książki opisują też wymagania życiowe, rozmnażanie i dymorfizm płciowy. Pozwalając na identyfikację gatunkową (szczególnie samic i młodych osobników).

Nie są to jednakże pozycje pozbawione wad. Mergus Cichlid Atlas cz. 1 (potocznie przytaczana jako „CA1″ ) odnosi się do stanu wiedzy na 1999 rok i to zarówno jeżeli chodzi o wydanie niemieckie, jak i jego angielska wersję, która mimo iż ukazała się 2 lata później nie jest zaktualizowana. Książka zawiera 1400 kolorowych fotografii i 400 rysunków i map. Do chwili jej wydania nie było tak kompletnej pracy opisującej gatunek apistogramma. Niemniej należy pamiętać, że CA1 jest wyrazem wielu lat badań autora.

Chyba najbardziej jaskrawe błędy zawarte w CA 1 to Apistogramma sp. Eartheater, błędnie opisana przez Uwe Romera jako A. pulchra. A.Earheater należy do grupy pertensis a „oryginalna” pulchra do agassizi. Podobnie sprawa ma się z Apistogramma sp. Nanay, która wg wielu innych jest błędnie nazwana, bowiem powinna to być Apistogramma sp. Parrot.

Mergus Cichlid Atlas cz. 2

Mergus Cichlid Atlas cz. 2 (CA2) jest uzupełnieniem cz. 1 (jak podaje wewnętrzna strona okładki, jest suplementem), index podaje w niej także numery stron, na których zawarte są informacje w CA1. Ilość map i zdjęć jest także przeogromna (1280 kolorowych zdjęć, 125 map, 400 rysunków, diagramów i tabel), choć podobno nie są one tak perfekcyjne jak w CA1 (nie mogę tego osobiście porównać). Prezentowane mapy nie dają też możliwości dokładniejszej lokalizacji występowania opisanych gatunków. Autor przyjął też alfabetyczny sposób ich prezentowania , a nie wg. tzw A-numerów. Istotną nowością w stosunku do CA1 jest natomiast zamieszczenie w CA2 nowej metody identyfikacji gatunków (nowy klucz), niestety niezbyt czytelna kolorystyka (kolory nie różnią się od innych na tej samej mapce) utrudnia identyfikację zgodnie z instrukcją. W książce zamieszczono obszerne informacje o ewolucji i biogeografii, ekologii, hodowli i rozmnażaniu, a także opisy sposobów rozpoznawanie przynależności gatunkowej samiczek i młodych.

Bardzo ciekawy w CA2 jest rozdział 6. „Phylogenetic relationships and biogeoraphy of the genus Apistogramma” pozwalający czytelnikowi na pogłębienie, czy usystematyzowanie wiedzy o rodzaju apistogramma ( s. 205 i nast.).

W CA2 nie ustrzeżono się też od błędów w identyfikacji ryb (nie są dostrzeżone przez mnie, podaję to za forum apisto.pl) np.:
- jako A. sp. Nanay jest określana A. sp Papagei, a dodatkowo jest wydzielona A. sp. Melgar, którą U.Romer określa „prawdziwą” Nanay. Jednakże Papagei nie występuje w Rio Nanay lecz w Rio Ampiyacu i jest to pomyłka autora, który teraz nie chce tego poprawić;
- Apistogramma mendezi „Santa Isabel” jest określana jako Apistogramma sp. „Fork-Band”;
- Apistogramma sp. „Brustband” i Apistogramma sp. „Mouthbrooder” (teraz Apistogramma barlowi)- Brustband ma być „niby” osobnym gatunkiem niż Barlowi, ze względu na to, że nie inkubuje ikry w pysku. Jednakże jest to tylko cecha behawioralna wynikająca z użytego w akwarium podłoża;
- Apistogramma sp. „Breitbinden” jest nazwana jako Apistogramma sp. „Tail-spot”.

Książki o apisto (i nie tylko)- porównanie zawartości

Niestety, w chwili obecnej zarówno CA1, jak i CA2 nie są dostępne na polskim rynku. Książki można jednak znaleźć czasem na portalach aukcyjnych.

W kolejnych wpisach, ciąg dalszy opisu dostępnych publikacji.

Wszystkim zainteresowanym apisto nie trzeba polecać zasobów Aquanet.TV.  Natomiast tym, co jeszcze się z tym przedsięwzieciem nie zetknęli, polecam gorąco film przedstawiający apisto w ich środowisku naturalnym -  Rio Tapajos. Miłośnikom skalarów (i nie tylko) można polecić natomiast ten film.

Jeszcze jedno, podpowiadam że na filmie widać : D. Maculatus, A. Arua, A. Agassizii (różne formy barwne), T. Candidi.

Postaci Heiko pasjonatom (zwłaszcza Dyskowców) raczej nie trzeba przedstawiać. Prezentuje on na swojej stronie własną wizję naturalnego biotopu w akwarium. Jeżeli brakuje Wam inspiracji, to proszę spojrzeć tu. Znajdziecie tam zdjęcia akwarium biotopowego rzeki Rio Minerua, Amazonia oraz Araca.